هشتاد و یکمین روز نبرد، روز فروپاشی «ماشین اولتیماتوم‌سازی» واشنگتن بود. دونالد ترامپ که هفته‌هاست با لفاظی‌های آخرالزمانی و خط ‌و نشان‌های نظامی، جهان را در هراس از یک جنگ فراگیر نگه داشته بود، سرانجام در برابر دیوار سخت واقعیت متوقف شد و رسماً اعلام کرد دستور حمله به ایران را «لغو» کرده است. اگرچه رئیس‌جمهور آمریکا تلاش کرد این عقب‌نشینی آشکار را در زرورق «احترام به درخواست متحدان عرب» و «نزدیک شدن به توافق» بپیچد، اما تحلیل داده‌های میدانی و اقتصادی نشان می‌دهد کاخ سفید، نه از سر «عطوفت دیپلماتیک»، بلکه از سر «استیصال راهبردی و ترس از پیامدهای اقتصادی» ناچار به کشیدن ترمز دستی خود شده است.
دلیل این چرخش ۱۸۰ درجه‌ای چیست؟ هنری انشر، سفیر پیشین آمریکا، در تحلیلی واقع‌بینانه به الجزیره می‌گوید: «آمریکا هیچ گزینه‌ نظامی خوبی در برابر ایران ندارد». واشنگتن دریافته است هر گونه بمباران تأسیسات انرژی ایران، پاسخی ویرانگرتر به همراه خواهد داشت که نه‌تنها ماشین جنگی دشمن را متوقف نمی‌کند، بلکه قیمت نفت را به اعداد افسانه‌ای پرتاب خواهد کرد.

هرمز؛ از قفل نفتی تا کنترل سایبری

در حالی که آمریکا در حال عقب‌نشینی لفظی است، ایران دامنه اعمال حاکمیت خود در تنگه هرمز را گسترش می‌دهد. بیانیه‌ صریح سپاه پاسداران مبنی بر امکان «کنترل کابل‌های فیبر نوری عبوری از بستر تنگه هرمز» با استناد به حق حاکمیت بر آب‌های سرزمینی، یک زلزله‌ ژئوپلیتیک جدید است.
این تهدید هوشمندانه نشان می‌دهد ایران درک کاملی از «شریان‌های حیاتی اقتصاد و اطلاعات جهانی» دارد. اگر آمریکا گمان می‌کرد درگیری در خلیج‌ فارس تنها به صادرات نفت محدود می‌شود، اکنون با این واقعیت روبه‌رو است که جریان اطلاعات و تراکنش‌های دیجیتال جهان نیز می‌تواند در گرو تصمیم‌های ایران باشد. این، تصویر کشوری است که هژمونی دریایی غرب را در یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های جهان به چالش کشیده است.

اقتصاد آمریکا و تنفس مصنوعی روسیه

اوج استیصال واشنگتن را باید در وزارت خزانه‌داری این کشور جست‌وجو کرد. تصمیم اسکات بسنت برای تمدید ۳۰ روزه‌ معافیت تحریمی نفت روسیه در آب‌های آزاد، یک «عقب‌نشینی تحقیرآمیز» در برابر بازار انرژی است.
آمریکا که تلاش می‌کرد با تحریم همزمان ایران و روسیه، خود را به عنوان «کدخدای انرژی» تثبیت کند، اکنون از ترس تورم و افزایش قیمت بنزین در آستانه‌ انتخابات میان‌دوره‌ای، ناچار شده چشمان خود را بر تجارت نفت مسکو ببندد. افکار عمومی آمریکا (که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد ۶۱ درصدشان جنگ با ایران را یک اشتباه محض می‌دانند)، دیگر حاضر نیستند بهای ماجراجویی‌های دونالد ترامپ در خاورمیانه را در پمپ‌های ‌بنزین‌ تگزاس و کالیفرنیا بپردازند.

لبنان؛ قربانگاه آتش‌بس‌های دروغین

اما در تاریکی این بازی دیپلماتیک، رژیم صهیونیستی همچنان مشغول جنایت است. عبور آمار شهدای لبنان از مرز ۳هزار نفر (شامل صدها کودک و کادر درمان)، سند روشنی بر توخالی بودن «آتش‌بس آمریکایی» است.
همزمان، یورش شبانه‌ نیروهای اسرائیلی به کاروان‌های آزادی در آب‌های مدیترانه و توقیف کشتی‌های حامل فعالان بین‌المللی نشان می‌دهد تل‌آویو هر نقطه‌ای از جهان را که در آن صدای مقاومت بلند شود، جبهه‌ جنگ خود می‌داند.ما اکنون در ایستگاه هشتاد و یکم، شاهد تغییر آرایش نیروها هستیم. ترامپ لوله تفنگش را دوباره پایین آورده، نه به این دلیل که نمی‌خواهد شلیک کند، بلکه به این دلیل که می‌داند لگد این شلیک، شاهرگ اقتصاد خودش را متلاشی خواهد کرد. خاورمیانه اکنون منتظر آن است تا ببیند آیا عقب‌نشینی نظامی واشنگتن، با عقب‌نشینی سیاسی و پذیرش شروط عادلانه‌ ایران در اسلام‌آباد تکمیل خواهد شد، یا این صرفاً آرامشی است پیش از یک توفان سهمگین‌تر.